Poezja

Jarosław Iwaszkiewicz, Urania

lipiec 23, 2021
Uranio, sosno, siostro – tak ciebie nazywam Bo palcem pnia swojego ukazujesz niebo Wiatr co się w twojej czarnej grzywie zrywa Zacicha dołem. Siostro, wzywam ciebie Jak niegdyś wróże w koronach z jemioły Abyś wytrwała w progu mego domu I…
Kalendarium

Szachy - filmowe opowieści

lipiec 20, 2021
20 lipca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Szachów! Przy tej okazji spójrzcie na obraz "Gra w szachy" Sofonisby Anguissoli ze zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu.Jak widać, gra w szachy nie była nigdy tylko męską grą wymagającą logiki i umiejętności strategicznych :) Ogladaliście…
Afryka

Żywy Pomnik

maj 19, 2021
Kamień skruszeje, stal skoroduje - życie będzie trwało.  
Informator

Rozmowa Radia Istebna - Fundacja Jest BOSKO

maj 08, 2021
Nie ma fajnych młodych ludzi w Istebnej? NIEPRAWDA!Posłuchajcie i zmienicie zdanie :)
Informator

"Ktoś tutaj był i był, a potem nagle zniknął i uporczywie go nie ma."

kwiecień 27, 2021
Nigdy nie ma dobrego momentu na pożegnanie bliskich, ale zawsze jest dobry czas, żeby otulić ich myślami...  
Informator

Rozmowa Radia Istebna - Po nasziymu

kwiecień 24, 2021
Kolejne spotkanie w Radiu Istebna - tym razem moimi gośćmi byli: Bronka Polok, Józef Michałek, Andrzej Suszka.
Informator

WESOŁYCH ŚWIĄT!

kwiecień 03, 2021
Informator

Zanim zobaczysz na żywo - film w 4k

marzec 26, 2021
WAITOMO CAVES
Kalendarium

Kalendarium Radia Istebna - 15 marca

marzec 15, 2021
Zdarzyło się dzisiaj...

Pablo Neruda.

Dwadzieścia poematów o miłości i jedna pieśń rozpaczy - 20

Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy. 

Pisać na przykład: "Ta noc rozgwieżdżona, 
i drgają błękitne gwiazdy w oddali". 

Nocny wiatr krąży po niebie i śpiewa. 

Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy. 
Kochałem ją i czasami ona też mnie kochała. 

W takie noce jak ta miałem ją w ramionach. 
Całowałem ją tyle razy pod niebem bezkresnym.

Ona mnie kochała, czasami ja ją też kochałem. 
Jakże nie było kochać jej wielkich zapatrzonych oczu . 

Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy. 
Myśleć, że jej nie mam. Żałować, że ją straciłem.

Słuchać nocy ogromnej, jeszcze ogromniejszej bez niej. 
A wiersz spada na duszę jak na łąkę rosa. 

Cóż, moja miłość nie mogła zatrzymać jej. 
Noc jest rozgwieżdżona, a ona nie jest ze mną. 

To wszystko. Daleko ktoś śpiewa. Gdzieś daleko.
Moja dusza nie może się pogodzić z tym, że ją straciłem. 

Jakby dla przybliżenia jej, mój wzrok jej szuka. 
Moje serce jej szuka, a ona nie jest ze mną. 

Ta sama noc jak przedtem bieli te same drzewa. 
My, ci jak wtedy, już nie jesteśmy ci sami. 

Już jej nie kocham, to pewne, ale jakże ją kochałem. 
Mój głos szukał wiatru, aby dotknąć jej słuchu. 

Z innym. Będzie z innym. Jak przed moimi pocałunkami. 
Jej głos, jej jasne ciało. Ich oczy bezkresne. 

Już jej nie kocham, to pewne, ale być może ją kocham. 
Tak krótka jest miłość, a tak długie jest zapominanie. 

Że w takie noce jak ta miałem ją w swoich ramionach, 
moja dusza nie może się pogodzić z tym, że ją straciłem. 

Chociaż to byłby ostatni ból, jaki mi sprawia, 
i to są ostatnie wiersze, jakie z nim piszę. 

Komentuj

Zaloguj się, by skomentować