Informator

Pożegnajmy wakacje na balkonie

sierpień 27, 2021
Balkon, własny czy też nie, to przecież idealne miejsce na takie wydarzenie! Bo do czego służy balkon? A do wielu rzeczy.
Kalendarium

Wehikuł czasu

sierpień 24, 2021
Aż trudno uwierzyć! Książka drukowana liczy sobie juz 565 lat.
Poezja

Jarosław Iwaszkiewicz, Urania

lipiec 23, 2021
Uranio, sosno, siostro – tak ciebie nazywam Bo palcem pnia swojego ukazujesz niebo Wiatr co się w twojej czarnej grzywie zrywa Zacicha dołem. Siostro, wzywam ciebie Jak niegdyś wróże w koronach z jemioły Abyś wytrwała w progu mego domu I…
Kalendarium

Szachy - filmowe opowieści

lipiec 20, 2021
20 lipca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Szachów! Przy tej okazji spójrzcie na obraz "Gra w szachy" Sofonisby Anguissoli ze zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu.Jak widać, gra w szachy nie była nigdy tylko męską grą wymagającą logiki i umiejętności strategicznych :) Ogladaliście…
Afryka

Żywy Pomnik

maj 19, 2021
Kamień skruszeje, stal skoroduje - życie będzie trwało.  
Informator

Rozmowa Radia Istebna - Fundacja Jest BOSKO

maj 08, 2021
Nie ma fajnych młodych ludzi w Istebnej? NIEPRAWDA!Posłuchajcie i zmienicie zdanie :)
Informator

"Ktoś tutaj był i był, a potem nagle zniknął i uporczywie go nie ma."

kwiecień 27, 2021
Nigdy nie ma dobrego momentu na pożegnanie bliskich, ale zawsze jest dobry czas, żeby otulić ich myślami...  
Informator

Rozmowa Radia Istebna - Po nasziymu

kwiecień 24, 2021
Kolejne spotkanie w Radiu Istebna - tym razem moimi gośćmi byli: Bronka Polok, Józef Michałek, Andrzej Suszka.
Informator

WESOŁYCH ŚWIĄT!

kwiecień 03, 2021

Pieśń bez muzyki -Josif Brodski

26 Sty 2018

Jeżeli kiedyś wspomnisz mnie

gdzieś w obcym kraju – choć ta fraza

to ledwie wymysł mój, a nie

proroctwo, skutkiem więc wyrazu

twych oczu uzbrojonych w łzy
nie można mówić o tym: daty
tą wędką z toni nawet ty
nie wydobędziesz łatwo – zatem


zza siedmiu gór, lasów i zza
mórz w formie epilogu tylko
(chociaż powtarzam wciąż, że łza
niby soczewka zmniejsza wszystko

oprócz przeszłości) kiedy mnie
przypomnisz sobie w Boskie Lato,
to może westchniesz kiedyś – nie!
Nie wzdychaj – nawet patrząc na to


mnóstwo pól, lasów, mórz i rzek
dzielących nas i owe tłumy
(których nie widzisz) ludzkich zer,
z tobą na czele.
W twojej dumie,
czy w mej ślepocie sedno tkwi
a może w tym, że moje słowa
padły zbyt wcześnie i jest mi
dziwnie nieswojo dziś, na Boga,

ciągle dłużnikiem jestem twym,
bo nie chroniłem cię ramieniem
przed złem i kłopotami, czym
mogłem wywołać to westchnienie.


Przyszłość jest formą mrocznej mgły,
podobna do spokoju nocy.
O tym, co będzie, przecież my
nie wiemy jeszcze nic, a o czym

mówiąc w ostateczności sam
mogę dokładnie określić;
że przeznaczona była nam
taka rozłąka, i że jeśli

już nastąpiła – płacz i znów
zamiana burzy i zamętu
na głuche wyjaśnianie słów,
to tylko jeden z elementów –

przyszłość jest zdolna, można rzec,
albo pocieszyć lub – o tyle,
o ile mówię jako wieszcz –
pochłonąć wyobraźnię w stylu


baśni Szecherezady, z tą
różnicą, że w mych słowach dźwięczy
raczej pośmiertny, głuchy ton,
niż tamten strach zwyczajnej śmierci.

Pozwól mi, bym w języku wierzb
rodzinnych ciebie mógł pocieszać:
ich cień na śniegu w górę niech
rwie się, jak tryumf Euklidesa.

***

Kiedy wspominać będziesz mnie
w miesiącu, dniu, w to Boskie Lato,
w dalekim, obcym kraju gdzieś,
za siódmą górą (wszystko na to

wskazuje, że dwadzieścia sześć
jest możliwości), to łzy kroplą
spojrzenie uzbroiwszy, weź
pióro i papier, potem mocno

tam prostopadłą ustaw w pion,
niby podporę nieboskłonu
twemu i memu, punktom dwom –
tak, punktom, bo my przecież znowu

zmniejszamy się i Bóg wie jak
mali dla siebie będąc wzajem
za zaszczyt poczytamy fakt
bycia punktami; więc rozstanie


jest wytyczeniem linii wprost
do góry i stęsknionych dwoje
kochanków – twój oraz mój wzrok –
do szczytu prostopadłej owej

wzniesie się, lecz nie będzie tu
miejsc, które mogą być kryjówką,
na szczycie, do zawrotu głów;
czyż nie jest to prawdziwy trójkąt!


Rozpatrzmy więc figurę tę,
która w okolicznościach innych
mogłaby być koszmarnym snem;
zbudzeni, zlani potem zimnym


musielibyśmy biec pod kran,
by się otrząsnąć, uspokoić;
gdy tego los oszczędził nam
i ominęły nas oboje

zazdrość, obawy i złe sny,
uroki, leki, zbędne słowa,
to najwidoczniej po to, by
można ją było narysować.

Patrzmy więc dalej. Mamy czas.
Sama ciasnota już zapewnia
niedostrzegalność, czyli nas
osłania, ochroni w swoich cieniach,

mogliśmy razem skryć się w niej
wtedy, gdy plecy dotykały
granic przestrzeni, - czyż to nie
rekompensuje każdej zdrady!


Pióro i papier czysty do
ręki weź, jak przestrzeni symbol,
w miarę możności spróbuj pro-
porcję uchwycić, byśmy tylko


mogli przedstawić przestrzeń: nasz
świat Stwórcy władza ogranicza,
nie tyle nadobłoczna straż,
ile namiętność niebotyczna

oraz obawa; i niech ta
proporcja przy pomocy prostej,
leżącej między nami, ma
podkładkę z mapy. Dla ścisłości


rozbij na stopnie cały plan,
w siatkę wpisz długość prostej – osi,
obraz miłości znajdziesz tam
i jej od życia zależności.


Zatem gdy linii owej bieg
(wiadomy nam, a nam wiadomo,
że jest granicą dwojga serc,
miejsca spotkań pozbawionych)


jest dobrze wyliczony tu,
(ocena to aż nazbyt trafna)
to z centrum, które znaczy punkt,
wyprowadzona prostopadła


jest sumą obu spojrzeń tych
tak przejmujących; na osnowie
więc przenikliwej siły ich
lokalizuje się wierzchołek

gdzieś w stratosferze, chyba że
więcej osiągnąć będzie mogła
suma. Przyprostokątna jest
to wzrok wzniesiony do wierzchołka.


Światłami reflektorów dwóch
spojrzenia, drążąc wrogi chaos,
znajdują w nocy cel swych dróg
w przestworzach gdzieś się przecinając.

Nie tarcza tu stanowi cel,
on nam obrazem się wydaje
lustrzanym i patrzymy weń
nie śmiąc na siebie spojrzeć wzajem;

a więc kto, jak nie właśnie ja,
przyprostokątną będąc ową
rozwiązać to zadanie ma
z twierdzeniem, które określono

jako odwrotne. Męczą wzrok
dowody, które nadmiar splątał,
życie kieruje zaś nasz krok
do tego, co nam zostało: kąta.

Mamy więc DANE. Tobie, mnie.
Na długo, bo na zawsze. Niemal
Niedotykalne, ale wiem:
są materialne niby pejzaż.

Miejsce spotkania – jedna z grot.
Altanka w chmurach czy schronisko.
Przytulny i gościnny kąt
i jeden z lepszych, mimo wszystko,

dlatego, że nikt w nasze trzy
kąty nie wchodzi i nie patrzy,
my uważamy to za szczyt
naszych osiągnięć i za zaszczyt.


W ciągu lat bowiem, aż po grób,
w bólu mościmy gniazdo sami,
mogąc się spotkać tylko tu
i w równych częściach w nim składamy

śmieci nie powiedzianych słów,
graty samotnych myśli, w kątach
je ukrywamy niby łup.
Prędzej czy później, niby punkt czy kropka

przybierze wreszcie postać, kształt
materii, cechy gwiazdy, która
z natury wchodzi w tamten świat
nie przesłonięty mgłą ni chmurą,

albowiem już Euklides sam,
prócz sumy obu mrocznych kątów,
jeden kąt jeszcze daje nam,
jak formę małżeńskiego związku.

Ot, co nam dane aż po kres.
Na długo, bo na wieczność całą.
Dla siebie niewidzialni, lecz
widoczni obydwoje stamtąd

będziemy zawsze, dzień i noc
z Zachodu aż po Wschód szeroko,
uzależnieni w końcu od
wszechwidzącego z góry oka.

A ty, bez względu na to, jak
na ciemność otuloną mgłami
jawa nałoży areszt, wstaw
go w swój horoskop nowy, zanim

to oko wszechwidzące treść
naszych słów pojmie. Ta rozłąka
jest sumą naszych kątów trzech.
A ból zamknięty w owych kątach

jest formą przyciągania do
siebie nawzajem; oprócz tego
ciążenie to od innych form
jest większe, zwłaszcza od ziemskiego.

***

Scholastyka, powiadasz. Tak,
scholastyka, a nawet może
ze smutkiem w chowanego gra
bezwstydna, ale i nad morzem


gwiazda czyż nie nagniotek to
(wybacz to słowo, chcę nadmienić,
że boję się wpaść w górny ton)
zrobiony światłem na przestrzeni.


Scholastyka. Bóg jeden wie.
Prawdopodobnie. W odpowiedzi
uwzględnij zgodę. A co nie
jest scholastyką na tym świecie?


Bóg wie. Ja zapadając w sen
za oknem widzę schyłek zimy;
wiosny nie szukam nawet – wiem,
że noc chce skutek od przyczyny


oddzielić. Wtedy w moją skroń
uderza puls – kwadraty, daty…
do czoła przytulona dłoń
twoja czy moja…
Kiedy zatem

pewnego razu wspomnisz mnie,
zobaczysz (nie zrażona brakiem)
spowitą w ciemność, w górze hen
wiszącą ponad Skagerrakiem


wśród innych planet w nocnej mgle,
gdy ledwie słabym światłem mruga,
gwiazdę, choć ona wcale nie
istnieje. Ale w tym jest sztuka

miłości, zwłaszcza życia treść
w tym, by założyć sobie z góry
nieistniejące, w pustkę wnieść
skarby i cuda, i lwa, który


ma skrzydła i kobiecy tors,
bożki o niesłychanej sile
co z orlich lotów wróżą los.
Sama zastanów się, o ile

prostsze od omawiania spraw
tego rodzaju i gatunku
powodujących kłopot, strach
jest wprowadzenie w przestrzeń punktu.

Dotknij ciemności – jakiż sens,
gdy palec wskaże tę czy inną.
Nie w tym cel życia, co w nim jest,
lecz w wierze w to, co być powinno.


Dotknij ciemności palcem, on
wskaże, gdzie gwiazda oko mruży,
wznosząc się jak wysoki ton,
jeśli jej nie ma, to blichtr dłużyzn,


banał porównań, który rósł,
wybacz: bo jak spóźniony kogut
rozłąką przytłoczony mózg
chciał wysokiego sięgnąć progu.


Komentuj

Zaloguj się, by skomentować